laparoscopische liesbreuk
zie folder
De laparoscopische liesbreukcorrectie kan op twee manieren plaatsvinden: via de buikholte of via de ruimte voor het buikvlies, de zogeheten preperitoneale ruimte. Deze laatste methode verdient de voorkeur omdat hierbij de buikholte niet hoeft te worden aangetast.
1
2
Via een sneetje aan de onderrand van de navel van ongeveer 1,5cm wordt een camerasysteem in de buikwand opgevoerd oppervlakkig van het buikvlies(1). Deze ruimte wordt met CO2 gas opgeblazen zodat het buikvlies met de buikinhoud wordt weggedrukt naar beneden en achteren, waardoor de chirurg beter zicht krijgt en de structuren van de breuk vrij kan maken. Het bot van de bekkenring komt in beeld(2).
3
4
5
6
Hierna worden met instrumenten die via twee sneetjes van 0,5cm worden ingebracht de breuk en de zaadstreng opgezocht(3). Afhankelijk van de positie van de breuk ten opzichte van de bloedvaten spreekt men van een laterale(3) of mediale(4) breuk. De breukzak (een uitstulping van het buikvlies) wordt teruggetrokken over een voldoende ruim gebied om een kunststof matje te kunnen plaatsen over de zwakke plek in de buikwand(5,6).
7
8
9
10 
Het matje(7) wordt ingebracht en vervolgens uitgerold over de zwakke plek(8,9). Als er sprake is van een dubbelzijdige breuk (li en re) worden twee matjes ingebracht(10) of een grote. Als de matjes op hun plaats liggen wordt het gas uit de ruimte verwijderd en drukt het buikvlies met zijn inhoud het matje op zijn plaats. Dit groeit snel in en geeft zo versterking van de buikwand.
Na ongeveer twee dagen zijn alle activiteiten weer toegestaan in tegenstelling tot de liesbreukoperaties waarbij geen gebruik wordt gemaakt van een kunststofmatje. Soms blijft nog enige tijd een zwelling in de lies bestaan: dit berust op de oude holte van de breuk die met weefselvocht gevuld raakt. Dit verdwijnt vanzelf binnen vier tot zes weken.
Zo ziet het er bij deze patiënt 8 weken na de operatie voor een dubbelzijdige liesbreuk uit.